مطلبی مفصل در باره (8نفرت انگیز)تارانتینو

مفصل....

در باره آخرین فیلم تارانتینو

(8نفرت انگیز)

گرداوری و تدوین نوشتار :مهرداد میخبر

(منبع:ویکیپدیا.//filmamkon.ir/نقدفارسی.برترینها./khabar.parsijoo.ir/)

___________________________________________________

هشت نفرت انگیز(The Hateful Eight) عنوان فیلم وسترن در سبک(کمدی سیاه)به نویسندگی و کارگردانیکوئنتین تارانتینوبه مدت تقریبا طولانی 168 دقیقهاست. در این فیلمانیو موریکونه، آهنگساز شهیر ایتالیایی، برای نخستین بار برای فیلمی از تارانتینو موزیک متن ساخته است.فیلمبرداریهشت نفرت انگیزاز ۸ دسامبر ۲۰۱۴ در تلیوراید، کلرادو آغاز شد. این فیلم در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۵ توسط رودشو به صورت فیلم ۷۰ میلی متری به نمایش درآمد و سپس توسطواینستین کمپانیدر ۲۵ دسامبر ۲۰۱۵ در ایالات متحده اکران شد و نسبتا مورد اقبال منتقدان و مخاطبان قرار گرفت.هزینه فیلم 44 میلیون دلار و فروش آن 156 میلیون دلار بوده است.این فیلم در سه رشته نامزد دریافت جایزه اسکار شد:

بهترین بازیگر نقش اول زن

بهترین موسیقی متن

بهترین تصویربرداری

که از این میان انیو موریکونه توانست اسکار بهترین موسیقی متن را از آن خود کند.

فهرست بازیگران فیلم از این قرار است:

• ساموئل ال. جکسوندر نقش سرگرد مارکی وارن معروف به "جایزه بگیر"
• کورت راسلدر نقش جان روت معروف به "جلاد"
• جنیفر جیسن لیدر نقش دیزی دامرگو با نام مستعار "زندانی"
• والتون گوگینسبا نام کریس مانیکس در نقش "کلانتر"
• دمیان بیچیردر نقش باب (مارکو مکزیکی) معروف به "مکزیکی"
• تیم راثدر نقش اسوالدو موبری (پیت هیکاکس انگلیسی) معروف به "مرد کوچک"
• مایکل مدسندر نقش جو گیج (گراچ داگلاس) با نام "گاو چران"
• بروس درندر نقش ژنرال سانفورد "سندی" اسمیترز معروف به "کنفدراسیون"
• جیمز پارکسدر نقش "اوبی جکسون"
• زویی بلدر نقش "جودی شش اسب "
• چانینگ تاتومدر نقش"جودی دامرگو"
• دانا گورییر در نقش "مینی مینک"
• زویی بلدر نقش "جوودی شش اسب"
• لی هورسلیدر نقش "اد"
• جین جونز در نقش "سوییت دیو"
• کوئنتین تارانتینو"راوی"
• 

• ماجرای فیلم هشت نفرت انگیز

• جان روثJohn Ruthیک جایزه بگیر است که یک زن تبهکار قاتل به نام دیزی دومرگDaisy Domergueکه برای زنده و مرده اش ده هزار دلار پاداش در نظر گرفته اند را با یک دلیجان به شهر صخره سرخRed Rockدر ایالت وایومینگ می برد تا آنجا وی را به دار بیاویزند. راه پوشیده از برف است، کولاک شدیدی نیز دارد از راه می رسد و کالسکه چی برای رسیدن به یک سرپناه بسیار عجله دارد اما مجبور می شود کالسکه را برای مرد سیاه پوستی به نام سرگرد مارکوس وارنMajor Marquis Warrenکه جاده را بسته است نگاه دارد. او نیز یک جایزه بگیر معروف دیگر است که قصد داشته سه جنازه را به شهر صخره سرخ ببرد که اسبش به دلیل سن زیاد مرده و او در میانه راه مانده است. جان روث پس از سین جین وسواس گونه و شناختن سرگرد او را سوار کالسکه می کند. در ادامه راه آن ها مجبور می شوند که به دلیل درگیری میان دیزی -زن زندانی- و سرگرد که منجر به پرتاب شدن جان و زن زندانی به بیرون از کالسکه می شوند مجدداً توقف کنند. در این موقع کالسکه چی دوباره غریبه ای دیگر را در جاده می بیند. غریبه که خود را کریس مانیکسChris Maixمعرفی می کند از آن ها درخواست دارد که او را به صخره سرخ ببرند. پرسش های جان روث دوباره شروع شده و غریبه اظهار می کند که برای تحویل گرفتن سمت کلانتری به شهر صخره سرخ می رفته که اسبش در میانه راه تلف شده است. جان روث ابتدا از بردن او خودداری می کند ولی بعداً با احتمال اینکه ممکن است راست گفته باشد و با او سروکار خواهد داشت او را سوار کالسکه می کند. در راه آن ها بیشتر باهم آشنا می شوند.

  

• کولاک برف هر لحظه شدیدتر شده و دلیجان موفق می شود خود را به یک استراحتگاه بین راهی که توسط زن سیاه پوست میان سالی به نام مینی مینکMiie Minkاداره می شود، برسانند. یک مرد مکزیکی به نام بابBobکه خود را در غیاب صاحب استراحتگاه مسئول آنجا معرفی می کند به کمک آن ها آمده و به همراهی سرگرد اسب ها را به اسطبل منتقل می کنند. در این حین سرگرد سوالاتی را از باب در خصوص رابطه اش با مینی می کند و سپس به دیگران در کلبه ملحق می شوند. جان روث که همواره از غافلگیر شدن توسط افراد گروه تبهکاران برای آزادی دیزی نگران است شروع به تفتیش و ضبط سلاح مسافران دلیجان قبلی که پیش از آن ها به استراحتگاه رسیده اند می کند. مسافران قبلی عبارت اند از 3 مرد: اسوالد موبریOswaldo Mobrayمأمور اجرای اعدام، جو گیجJoe Gageکه برای دیدن مادرش آمده است و مرد پیری به نام ژنرال سندی اسمیترزSandy Smithersکه برای زیارت قبر پسرش به صخره سرخ می رود. سرگرد که در دلیجان با جان روث پیمان همکاری بسته بود به او در خصوص خلع سلاح دیگران کمک می کند. فضای داخل کلبه به دلیل پوست سیاه سرگرد شدیداً علیه او هست و بسیاری از گفتگوها نیز در همین مورد رد و بدل می شود. مشخص می شود که ژنرال و سرگرد همدیگر را از زمان جنگ های داخلی امریکا می شناسند. سرگرد کم کم ماجرای کشته شدن حقارت آمیز پسر ژنرال را به دست خودش بیان کرده و پیرمرد را تحریک به درگیری می کند. پیرمرد که از ماجرای کشته شدن اینچنینی پسرش به شدت عصبانی شده است به روی سرگرد هفت تیر کشیده اما در این دوئل به دست او کشته شده و جنازه اش به بیرون برده می شود.

  

• در میان مشاجره میان ژنرال و سرگرد شخصی که دوربین فقط دستش را نشان می دهد در قهوه جوش بالای بخاری سم مهلکی می ریزد. جان روث و کالسکه چی از آن خورده و به طرز دل خراشی می میرند. سرگرد با دیدن این صحنه سریعاً دست به کار شده و تمام مردان حاضر را جلوی دیوار به خط می کند. کریس یا همان کلانتر آینده شهر صخره سرخ را از بین مظنونین معاف می کند چراکه او کم نمانده بود که از همان قهوه مسموم بخورد. سرگرد به همراه کریس شروع به تحقیق برای مشخص کردن قاتل می نمایند. اینجاست که او حقایقی را در مورد آن مرد مرموز مکزیکی که خود را دوست مینی صاحب استراحتگاه معرفی کرده بازگو می کند و بعدازاینکه ثابت می کند او دروغ گویی بیش نبوده و به احتمال بسیار مینی و چند نفر دیگر را امروز صبح کشته است، او را با هدف دادن چند گلوله به قتل می رساند. سرگرد با علم به اینکه باب قهوه را مسموم نکرده چون در آن زمان مشغول کار دیگری بوده است، دو نفر مرد باقی مانده را تهدید می کند که اگر نگویند چه کسی مسبب مسموم کردن قهوه است همه آن را به خورد دیزی بدهد. در این هنگام جو گیج یکی از افراد تیم نجات دهنده ی دیزی لب به اعتراف گشوده و خود را مسئول مسموم کردن قهوه معرفی می کند. اسوالد که خودش را مأمور اجرای اعدام جا زده بود هفت تیر کوچکی را از زیر پالتوی خود بیرون کشیده و به پای کریس شلیک می کند و خود نیز در اثر شلیک کریس از پای درمی آید. مردی که تا کنون ناشناس مانده و در زیر کف کلبه پنهان شده است هم زمان به سرگرد شلیک کرده و او را به سختی مجروح می کند. اینجا فیلم به عقب برگشته و شرحی از آنچه امروز صبح در استراحتگاه گذشته است را نشان می دهد. برادر جوان دیزی به همراه سه آدمکش دیگر با یک دلیجان به استراحتگاه واردشده، مینی، دو کارگر او، یک مهمان مرد و دختر کالسکه چی را بی رحمانه کشته و منتظر ورود خواهر اسیرش و جان روث شکارچی می شوند. اما با اضافه شدن غیرمنتظره ی سرگردِ جایزه بگیر و کریسِ کلانتر، اوضاع آن گونه که می خواهند پیش نمی رود. فیلم مجددا به زمان حال برمی گردد و سرگرد زخمی برادر دیزی را تهدید به کشتن خواهرش کرده و از او می خواهد که از مخفی گاهش یعنی کف کلبه بیرون بیاید. او اجباراً بیرون آمده اما بلافاصله به دست سرگرد کشته می شود. آدمکش چهارم نیز در همین کشمکش کشته شده و کریس کلانتر دیزی را که سعی داشت با او وارد معامله شود را به دار می کشد. پس از کشته شدن تمام تبهکاران داخل کلبه، تنها بازماندگان این کشتار یعنی سرگرد سیاه پوست و کریس کلانتر زنده می مانند تا براثر جراحت و خونریزی که دارند کم کم جان دهند.

• نقد اثر

• نقد این فیلم را اجبارا با یک جمله ی تکراری و شاید ملال آور شروع می کنم. ساخته های کارگردان این فیلم یعنی آقای کوئینتین تارانتینودارای چند مشخصه همیشگی هستند. دیالوگ های طولانی و کش دار بر سر موضوعات بسیار ساده و جزئی تا جایی که بیننده در آخر به التماس می افتد که خدا کند هرچه زودتر صحنه عوض شود (اصولاً او از چیزهای طولانی همانند نام و نام خانوادگی اش لذت می برد). خشونت کارتونی، به این معنی که شما از خشونتی که در فیلم می بینید نه می ترسید و نه منزجر می شوید چون شما احساس واقعی بودن از آن ها ندارید. اصرارش به انتقام گیری از سفیدپوستان به نمایندگی از سیاه ها با اینکه رنگ پوستش سیاه نیست. اغراق تعمدی و آشکار در تأثیر گلوله و دشنه بر سر و بدن آدم ها. اهمیت دادن وسواس گونه به عنصر موسیقی در طول فیلم و دست آخر ساموئل ال جکسن. فیلم آخر او هم، " هشت نفرت انگیز " تمام موارد اشاره شده در بالا را داراست. این فیلم در ژانر وسترن ساخته شده است ولی ظاهراً از این ژانر تنها دلیجان و کلبه ی چوبی اش هست که خیلی به چشم می آمد. من مؤلفه های معنوی و گرافیکی معمول وسترنی را ندیدم. اولاً که قهرمان فیلم به کلی سیاه پوست است، دوماً شخصیت های وسترن این قدر وراج نیستند، سوم اینکه در این ژانر فیلم نامه نویس ها موضوع را معمولاً معمایی نمی کنند و همچنین در

• فیلم های وسترن تأکید بر استایل

• 

• تیراندازی و ماهیت رولور است نه محل برخورد گلوله و ترکیدن سر و فواره زدن خون. به طورکلی اما واضح از لوکیشن های دشت و صحرا، طرز ادای دیالوگ ها، تعقیب و گریزها، شخصیت زن لطیف کننده فیلم، نحوه تیراندازی و ششلول بندهایی با کمربندهای آویزان که از قواعد این ژانر هستند خبری نیست. نام گذاری فیلم هم کمی عجیب است. در فیلم، تقابلی میان آدم های خبیث و آدم خوب ها وجود ندارد و درنتیجه بیننده درک و لمس مشخصی از واژه نفرت نمی تواند پیدا کند. نبودن آدم خوب ها به خودی خود مشکلی برای فیلم ایجاد نمی کند ولی فقدان آن ها است که نام گذاری برمبنای "نفرت" را زیر سؤال می برد. همین طور اگر تارانتینو واژه "هشت" را به مناسبت هشتمین فیلمش انتخاب کرده باشد این گزینش کمی لوس و خودخواهانه تلقی خواهد شد. تقسیم بندی فیلم هم به شش فصل، زائد به نظر می رسید و بر اساس تغییر محتوا، زمان و یا مکان صورت نمی گیرد. فکر می کنم وقت آن رسیده که تارانتینو برای ممانعت از افول خود و آثارش به ایده و دست نوشته هایی غیر از خودش روی بیاورد. سبک مشخص او بیشتر بر جنبه ی دیداری اثر استوار می شود و بهره گیری از اندیشه و قلم دیگران بر طرز فیلم سازی و شهرتش اثر نامطلوب باقی نمی گذارد. بیشتر از آنکه او را نگران تغییر و یا اختلال در سبکش کند به وی در مقبولیت بیشتر میان هنرمندان و سینمادوستان عادی یاری می رساند.

• 

• تقدیر و تحسین ها از فیلم <<هشت نفرت انگیز>> با افتخار این فیلم را به عنوان <<هشتمین فیلم>> کوئنتین تارانتینوی نویسنده و کارگردان معرفی می کنند. از زمان غافلگیر کردن دنیا با نخستین فیلم قدرتمند خود، <<سگ های انباری>>(Reservoir Dogs) ، حدود ۲۳ سال قبل، تاکنون تارانتینو بر اساس برنامه ریزی ها خود فعالیت کرده است و هرگز سعی نکرده با تولید سریع فیلم های پشت سرهم نام خود را بر سر زبان ها بیندازد. در نتیجه تا به الآن یک فیلم الکی و بی مصرف نساخته است. حتی کم فروغ ترین کارهایش (مانند بیل را بکش ۱ و ۲) حداقل جالب بوده اند. از میان کارگردان هایی که امروز فعال هستند، شاید فقط اسکورسیزی و نولان را بتوان به ثبات رویه ی او دانست.

• 

• البته، تارانتینو برای همه افراد جذاب نیست و وقتی که کارهایش را در نظر می گیریم، این امر به خوبی مشخص می شود. فیلم های تارانتینو دارای درجه hard-R هستند: و کلمات رکیک و خشونت گرافیکی در آن ها موج می زنند. افرادی که نمی توانند چنین چیزهایی را تحمل کنند قطعاً همچون هفت فیلم سینمایی قبلی او قادر به تماشای <<هشت نفرت انگیز>> نیز نخواهند بود. با این حال، برای هر فرد دیگری این یک فیلم هیجانی پر جنب و جوش، پر از پیچش های استادانه، دیالوگ های درگیر کننده و یک داستان به شدت سرگرم کننده هستند که باعث می شوند سه ساعت فیلم در لحظه ای برایشان به پایان برسد. بهترین فیلم سال؟ بله.

  

• <<هشت نفرت انگیز>> ادای دینی است به وسترن های دهه ۱۹۶۰ میلادی. این فیلم که با دوربین ۷۰ میلی متری به همراه یک موسیقی ارکسترایی از انیو موریکونه، یک پیش درآمد کامل و یک تنفس ساخته شده است، ساختاری شبیه به برخی از بزرگ ترین فیلم های استودیویی اواسط قرن بیستم دارد. با این حال شباهت ها به همین جا ختم می شوند، چون محتوای <<هشت نفرت انگیز>> برای فیلم هایی که در طول این دوره ساخته شده اند بیش از حد سنگین است؛ حتی در مقایسه با زمانی که کدهای سانسوری^[۱]در آن دوره کنار گذاشته شده بود. به رسم تارانتینو فیلم در خون، کثافت، خشونت و بی حرمتی غوطه ور است. این فیلم قشنگی نیست اما به طرز وحشتناکی سرگرم کننده است. شوخی های رکیک در فیلم الا ماشاالله زیاد است- به قدری زیاد که برخی منتقدان که در مراسم مختلف جایزه می دهند این را یک کمدی تصور می کنند. من نمی خواهم تا بدانجا پیش بروم اما در فیلم صحنه هایی وجود دارند که علیرغم جدی بودن تارانتینو دارد شوخی می کند.

  

• <<هشت نفرت انگیز>> به شش فصل تقسیم می شود. فیلم با دیدار دو جایزه بگیر معروف اواخر قرن نوزدهم در جاده ای در ویومینگ شروع می شود. سرگرد مارکیز وارن (ساموئل ال جکسون)، که از میان دو گزینه <<زنده یا مرده>> اعلامیه ها گزینه دوم را ترجیح می دهد، به دنبال سرپناهی است تا از کولاکی که هر آن ممکن است رخ دهد فرار کند. او جلوی کالسکه ای که توسط جان هنگمن روث (کرت راسل) کرایه شده است را می گیرد و درباره اجازه عبور با او مذاکره می کند. روث تنها نیست. او با خود یک زندانی دارد: دیزی دامرگ (جنیفر جیسون لی) که برای سرش ۱۰ هزار دلار جایزه تعیین شده است. بر خلاف وارن، روث ترجیح می دهد که زندانی هایش را زنده تحویل دهد. دلیلش هم این است که می خواهد خودش آن ها را دار بزند. قبل از رسیدن به ایستگاه بعدی در مینی هابرداشری، چهارمین مسافر سوار کالسکه می شود: سرباز یاغی و نماینده جدید کلانتر کریس مانیکس (والتر گاگینز) که چندان تمایل چندانی به نشستن کنار یک سیاهپوست در کالسکه ندارد.

  

• در مینی، تازه واردها با چهار عضو دیگر هشت نفرت انگیز: باب مکزیکی (دمین بیچیر)، که موقتاً آنجا را می گرداند؛ جلاد اسووالدو موبری (تیم راث)؛ جو گاج (مایکل مدسن)، مردی کم حرف؛ و قهرمان جنگ ائتلاف ژنرال سندی اسمیترز (بروس درن) آشنا می شوند. این ها که برای فرار از طبیعت خشمگین به این مکان بسته روی آورده اند هر آن ممکن است با هم درگیر شوند. بخش عمده ای از <<هشت نفرت انگیز>> به بیان داستان تعامل بین این هشت تن، که همه آن ها خود واقعی خود را نشان نمی دهند، می پردازد.

  

• اگر در فیلم های تارانتینو یک چیز وجود داشته باشد که بیننده انتظارش را دارد این است که در فیلم هیچ چیز قابل پیش بینی رخ نخواهد داد. غیرقابل پیش بینی بودن مهم ترین داشته مشهود در این شاهکار این کارگردان است. مهم نیست که قبلاً چقدر فیلم دیده اید یا چقدر با دیالوگ های این ژانر آشنا باشید، تارانتینو همیشه چیزی برای غافلگیر ساختن شما دارد و این بیش از یک بار در <<هشت نفرت انگیز>> رخ می دهد. این فیلم ظاهری وسترن گونه دارد، المان های نژاد پرستی دوران بعد از جنگ داخلی و عواقب آن را با هم ترکیب می کند، صحنه های خشن توام با شوخی سیاه مختص تارانتینو را ارائه می دهد و از دیالوگ های عجیب و غریب و گاهاً ناغافل هوشمندانه ای برای گره زدن همه چیز به هم استفاده می کند. در فیلم یک خیانت، یک معمای پلیسی، و یک تعلیق بسیار غلیظ وجود دارد.

  

• مانند تمام کارهای تارانتینو، اینجا نیز بازیگران انرژی زیادی صرف می کنند. بازیگران عالی هستند- ترکیبی از تازه واردها و بازیگرانی که قبلاً با این کارگردان همکاری کرده اند. ساموئل ال جکسون در صدر گروه قرار دارد، این ششمین باری است که او با تارانتینو همکاری می کند [او تنها در <<سگ های انباری>> و <<بیل را بکش ۱>>(Kill Bill Volume 1) غایب بوده است]. بازی اش در این فیلم عمیق و همراه با بی حرمتی است، البته به حلاوت بازی اش در <<پالپ فیکشن>>( Pulp Fiction) نمی رسد. کرت راسل در بهترین نقش خود در کفش های جان وین ظاهر شده است و این دومین همکاری او بعد از بازی در قسمت <<ضد مرگ>> Grindhouse با تارانتینو است. بروس درن کهنه کار برای فیلم بین های قدیمی جذاب است. جنیفر جیسون لی تنها زن فیلم است، البته هیچ کس این اشتباه را نمی کند که دیزی را <<ضعیفه>> خطاب کند. چانینگ تاتوم نقشی کوچک اما به یاد ماندنی فردی که گرچه یکی از هشت نفر نیست را بازی می کند اما نباید نادیده گرفته شود.

  

• تارانتینو <<هشت نفرت انگیز>> را با وسترن های وایداسکرین یک دوران قدیمی در ذهن ساخته است. نسخه <<رودشو>>، که تنها به صورت ۷۰ میلی متری در طول دو هفته اول نمایش فیلم موجود است، نشان دهنده عشق کارگردان به گرفتن نماهای لنداسکیپ و بهترین استفاده از موسیقی دلنشین موریکونه است [که ما را به یاد موسیقی او برای سرجیو لئونه و موسیقی المر برنشتاین برای <<هفت دلاور>>( The Magnificent Seven) می اندازد]. ادیت اکران عمومی <<هشت نفرت انگیز>> آهنگ سریعتر تنگاترسی دارد و برخی از نماهای گرند ویستا را محدود می کند و تنفس را حذف کرده است.

  

• از نظر لحن و رویکرد کلی، <<هشت نفرت انگیز>> بیشتر به <<جانگوی رها شده>>( Django Unchained) شبیه است تا به هر یک از فیلم های دیگری که تارانتینو ساخته است. با این حال، سطح خشونت و شوخی سیاه فیلم به <<پالپ فیکشن>> نزدیک تر است. و در حالی که هیچ یک از فیلم های تارانتینو از نظر بی باکی بالاتر از <<پست فطرت های لعنتی>>( Inglourious Basterds) قرار نمی گیرند، اما <<هشت نفرت انگیز>> به آن نزدیک می شود. درست وقتی که فکر می کنید می دانید که دارید به کجا می روید..... احتمالاً دارید اشتباه می کنید. هیچ فیلمی در سال ۲۰۱۵ به اندازه این فیلم به من انرژی نداد و گرچه اعتراف می کنم که برخی تابوشکنی های فیلم ممکن است برای برخی بیننده ها مناسب نباشد، اما آن هایی که از فیلم های قبلی تارانتینو لذت برده اند امسال را با یک سور به پایان می برند.

• گپی با تارانتینو درباره فیلمش
• خیلی از کارگردانان حالا و با پیشرفت های تکنولوژی فیلم های خود را به شیوه دیجیتالی و با دوربین های جدید می سازند. اما شما همیشه اصرار دارید که با دوربین های کلاسیک فیلم بسازید. تجربه کار با دوربین 70 میلی متری چطور بود؟
  
  خب، یک تجربه جدید بود. اما باید بگویم که انتخاب دیگری نداشتم. یعنی هر وقت به این داستان فکر می کردم، این فیلم را در این شکل و این حالت تجسم می کردم و هیچ انتخاب دیگری نداشتم که بخواهم به آن فکر کنم. البته باید بگویم که هرگز کار دیجیتال نخواهم کرد.
  
  
  
  
  دفعه پیش که با شما مصاحبه کردم، اشاره کردید که یک نسخه از وسترن مهجور مورد علاقه من <<سربازان آبی>> دارید. هنوز هم این فیلم را تماشا می کنید؟
  
  این فیلم از فیلم های مورد علاقه من است، اما متاسفانه نسخه ای از فیلم که در اختیار من است، نسخه 16 میلی متری است نه نسخه 35 میلی متری که دوست داشتم در خانه داشته باشم. یکی از پروژه های آینده ام این است که نسخه مناسب 35 میلی متری از این فیلم را تهیه کنم و در سینمای نئوبورلی به اکران بگذارم.
  
  شما فیلم را در دل محیط طبیعی و در شرایط سخت آب و هوایی ساختید، این حس در تماشاگر ایجاد می شود که انگار شما در حالت مستند کار کرده اید و حس تداوم زمانی در فیلم کاملا حس می شود. چطور به چنین فرمی رسیدید؟
  
  درواقع ما این کار را در اتاق تدوین انجام دادیم و زمان های مختلف را به هم چسباندیم. این اتفاقی است که در سینما می افتد و تو می توانی صحنه هایی مربوط به روزها و ماه ها و حتی سال های مختلف را به هم بچسبانی که انگار متعاقب هم اتفاق افتاده اند. موضوع این است که تماشاگر این را می داند که این صحنه ها پشت هم نیستند اما یک فیلمساز باید کاری کند که تماشاگر این موضوع را از یاد ببرد و فیلمی را که می بیند، بدون این که دچار ایست و بلوک شود، تماشاکند.
  
  اما در مورد فضایی که فیلم در آن ساخته شد باید بگویم که برای من مهم بود که فیلم را در فضای واقعی و نه در استودیو بسازیم. این فیلم وابسته به محیط است. ما این همه راه تا کارادو رفتیم تا فیلم را در جایی که باید بسازیم. آب و هوا و برف و سیل و کوه بخشی از کاراکترهای داستان ما هستند. جالب بود که ما هیچ وقت نمی توانستیم هوا را حدس بزنیم و هیچ کدام از پیش بینی های هواشناسی هم آن جا درست از آب در نمی آمد. آن ها حداکثر می توانستند برای دو روز بعد حدس بزنند و حدسشان برای روز سوم حتما غلط از آب در می آمد.
  
  ما صحنه اول فیلم را در زیر برف آرام و زیبایی فیلمبرداری کردیم که خیلی خوشایند بود اما بعد از روز اول کار برای 20 روز برف نیامد...! در نهایت بعد از دو هفته انتظار کار را از جای دیگر داستان شروع کردیم و بعد هوا به شدت بارانی شد. در نهایت مجبور می شدیم که در هر شرایط آب و هوایی بخش های نیمه کاره مانده قبلی را تکمیل کنیم. این کار خیلی سخت بود اما لذت های خودش را هم داشت. واقعا فکر کنم ارزشش را داشت.
  
  
  
  
  فیلمنامه پیچش های زیادی داشت و گاه خشونت های غیرمنتظره تماشاگر را غافلگیر می کرد. درواقع این صحنه های خشن ناگهانی گاه آزاردهنده است، اما در کل فیلم حس طنز تلخ دارد...
  
  این نوع نوشتن من است. یعنی کاری نمی توانم راجع به آن بکنم. می دانم که اغلب اوقات موقع نوشتن نوعی حس طنز سیاه دارم که در نوشته هایم خودش را نشان می دهد. حسی که دارم به نوشته هایم می رسد. واقعا وقتی بخشی از فیلمنامه ها را می نویسم، صدای خنده تماشاگران حاضر در سالن های سینما را می شنوم. این صداهایی که از تماشاگران در ذهنم می شنوم درواقع موسیقی متنی است که زمان نوشتن فیلمنامه گوش می کنم.
  
  من البته هیچ وقت در طنز استعدادی نداشتم، نمی توان یک لطیفه بسازم و بنویسم و حتی نمی توانم یک لطیفه را خوب تعریف کنم. اما به من گفته اند که فیلم هایم تلخ و عموما طنز خاصی دارند و برخی لحظات واقعا آدم ها را می خندانند. اما خوب <<هشت نفرت انگیز>> تنها فیلمی بود که در آن برخی صحنه هایی که را که حس می کردم ممکن است حسی از طنز داشته باشد را حذف می کردم. البته الان هم از کاری که کرده ام پشیمان نیستم.
  
  من مشکلی با زمان فیلم شما ندارم اما تهیه کننده شما چی؟ هری وینشتاین مشکلی با زمان فیلم نداشت؟
  
  با این یکه نه، او هم قبول داشت که نمی شود زمان این فیلم را کم کرد. او هم تاکید داشت که این فیلم هیچ بخش اضافه ای ندارد. هری هیچ فیلمنامه مرا به اندازه این فیلمنامه نخوانده بود. فکر کنم 10 یا 12 بار این فیلمنامه را خواند ولی هیچ گاه نگفت صحنه ای یا حتی دیالوگی اضافه است و آن را حذف کن. او همراه خوبی است و تا آن جایی که می تواند کمک می کند.
  
  
  
  
  کار کورتنی هافمن در طراحی لباس هم خارق العاده است. شما در زمان نوشتن فیلمنامه در مورد طراحی لباس هم در ذهن تان یا روی کاغذ الگوسازی می کنید یا همه چیز را به طراح لباس می سپارید؟
  
  خب من ایده های زیادی در مورد همه چیز دارم. (می خندد) واقعا در مورد چیزهایی که می خواهم، ایده های مشخصی دارم و می دانم که چه چیزی می خواهم. بعضی از چیرهایی که می خواهم را دقیقا در فیلمنامه می آورم. برای مثل در ذهنم گروهبان وارن (ساموئل ال جکسون) را با یک کت ارتشی قدیمی و پیراهن سیاه و دستمال قرمز فرض می کردم. درواقع دلم می خواست که او یک جورایی از لحاظ ظاهر شبیه لی وان کلیف در وسترن های نابش باشد اما رفتارش شبیه ستوان کلمبو باشد. اما مثلا در مورد جان راث کورتنی یک کت بوفالوی جالب تن او کرد که دقیقا چیزی بود که لازم بود. کورتنی ایده های خیلی نابی دارد و واقعا برای کارش ساعت ها فکر می کند. من خیلی جاها او را آزاد می گذارم تا کارش را بکند و البته او هم خیلی اوقات فکر مرا می خواند.
  
  واقعا نمی توانم بازیگر دیگری را به جز جنیفر جیسون لی در نقش <<دیزی>> تصور کنم، ما شایع بود که شما برای این نقش بازیگران دیگری را در ذهن داشتید، مثلا اوما ترومن...
  
  نه، برای این نقش اصلا به اوما ترومن فکر نکرده بودم. می دانید که من هر کاری می کنم تا او در فیلم هایم باشد، اما خیلی راحت بگویم او را در نقش <<دیزی>> تصور نکرده بودم. حتی او این موضوع را به من گفت که آیا این نقش را برای او نوشته ام و من هم خیلی راحت به او گفتم که نه، تو شبیه این کاراکتر نیستی و این نقش به درد تو نمی خورد. یادم هست که وقتی این جمله را به او گفتم، چشم هایش گشاد شد و بعد با تعجب گفت: <<خب نقش عروس هم اصلا شبیه شخصیت واقعی من نیست... این نقشه شبیه هیچ کدام از نقش های دیگرم هم نیست.
  
  اما در مورد جنیفر این را بگویم که چند بازیگر برای تست کردن این نقش آمدند ولی این جنیفر بود که نقش را مال خودش کرد. وقتی شروع به روخوانی جملات دیزی کرد، خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. درواقع این روخوانی باعث شد که بروم و چند فیلم دهه 90 او را تماشا کنم. برای خودم یک جشنواره کوچک از فیلم های جنیفر جیسون لی راه انداختم و مطمئن شدم که او همان بازیگری است که دنبالش می گشتم. دلم می خواست یک بازیگر قدرتمند با یک کاریزما این نقش را بازی کند و حالا فکر می کنم همین اتفاق افتاده است.
  
  
  
  
  نقشی که او بازی کرد نقش ساده ای نبود...
  
  دقیقا. او در تمام زمان فیلمبرداری تحت فشار بود. واقعا بازی کردن در دمای زیر صفر با خونی که به تمام بدنت پاشیده شده و گریم خیلی سنگین و لباس های کلفت اصلا کار ساده ای نیست.
  
  خیلی از فیلم های تو تم تاریخی دارند یا اشاراتی به تاریخ در آن ها هست. یعنی همیشه در مورد گذشته فیلم ساخته ای. تا به حال به این فکر کرده ای که فیلمی بسازی که داستانش در زمان آینده اتفاق بیافتد؟
  
  سوال خیلی خوبی پرسیدی. خب واقعا نه، تا حالا نشده که به چنین داستانی فکر کنم. این طور داستان نوشتن یک تفکر انتزاعی و ذهنی پر از فانتزی می خواهد. من هم از داستان سفینه های غول آسا و کهکشان ها و جنگجوها خوشم می آید اما این آن درامی که من دنبالش هستم نیست. نمی دانم در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد اما فکر نمی کنم در نهایت داستانی این گونه بنویسم.
  
  
  
  
  در دهه های 80 و 90 واژه ای توسط نویسنده ها و منتقدان ساخته شد به اسم <<هیچکاکین>> که خیلی هم محبوب شد. خیلی از فیلم های آن سال ها را تقلید یا تاثیر گرفتن از هیچکاک می دانستند. حالا فکر می کنی زمانی می رسد که واژه <<تارانتینویین>> هم به کار گرفته شود؟
  
  خب این درواقع یک تعریف از من است؛ یک تعریف خیلی خیلی بزرگ. واقعا بگویم که این حرف هیجان زده امی کرد. اما خب از همین الان دلم برای آن آدم هایی که قرا راست فیلم هایشان این گونه خطاب شود می سوزد. می دانم که این افراد باید خیلی کارهای عجیب و غریب کرده باشند و خیلی اذیت شده باشند تا این گونه خطاب شوند. اما گذشته از شوخی وقتی کارم را در سینما شروع کردم، یکی از رویاهایم این بود که سبک مخصوص خودم را داشته باشم که آدم ها در مورد آن حرف بزنند.
  
  طیف مقابل سبک فیلمسازی شما سینمایی است که با پیشرفت های اخیر شکل گرفته. برای مثال همین تلفن همراهی که دست شماست، می تواند یک دوربین فیلمبرداری باشد که با آن یک فیلم بلند ساخت و به نمایش هم گذاشت. نظر شما در مورد این نوع از سینما چیست؟
  
  خب این نوع فیلمسازی ربطی به من ندارد. دلم نمی خواهد این گونه فیلم بسازم. اما کارهایی که این افراد می کنند هم سرشار از هوش و خلاقیت است. خب یکی فیلم 70 میلی متری می سازد و آن یکی با آیفون خودش فیلم می سازد. به نظرم این اتفاق که هر کسی می تواند فیلم بسازد؛ یک اتفاق بزرگ است. به نظرم این نوعی دموکراسی را در خودش دارد. این چیزی است که تا حالا نبوده. حالا هر کسی می تواند با یک آیفون داستان خودش را بسازد؛ داستان خود خودش را، اما نگران این هم هستم که ما شیوه معمول فیلم ساختن یعنی با دوربین واقعی و نگاتیو را از یاد ببریم.
  
  
  
  
  بازیگری هست که با او کار نکرده باشی و دوست داشته باشی در آینده با او کار کنی؟
  
  بله. قطعا چند نفری هستند. اگر خوب فکر کنم می توانم س ام های زیادی را به شما بگویم. اما در کل اولین اسمی که به نظرم می آید، آل پاچینو است. او یکی از بزرگ ترین بازیگران همه دوران هاست. شاید اصلا فیلمی براساس کاراکتری که دوست دارم او در آن بازی کند بسازم. نفر بعد هم کیت وینسلت است. او هم یکی از بزرگ ترین بازیگران زن دوران ماست که خیلی دوست دارم در فیلمی از من بازی کند.
  
  پروژه بعدی شما چیست؟ ممکن است <<کشتن بیل 3>> در راه باشد؟
  
  نمی دانم. واقعا در این لحظه نمی دانم. اما دوست دارم که باز هم در <<کشتن بیل>> فیلم بسازم. این فیلمی نیست که از ساختن قسمت های بعدی آن پشیمان شوم.

و... حاشیه های این اثر

<<هشت نفرت انگیز>> نه تنها یکی از بهترین آثار کویینتین تارانتینو از نظر منتقدان بوده، بلکه یکی از پر حاشیه ترین ها و شاید پر حاشیه ترین اثر وی هم بوده است.